Tags

, , ,

image

Dit is m. Mijn laptopje. Hij zou niet misstaan in het plaatselijk museum voor bodemvonsten. Hij is traag (tegenswoordigs heet dat slow en is dat heel zen), hij maakt een heel zacht zoemend geluidje en hij heeft geen idee van de boze buitenwereld op het wereldwijde web, want hij blokkeert gewoon radom wat m niet zint. why on earth zit ik dan met deze schoothond op de bank?
…ik kan er geen afstand van doen. Ik heb intussen twee jaar met een strakke zwarte hoogglans bak gewerkt, maar eigenlijk is dat nooit liefde geweest. Hij was geruisloos, snel (wat mij gek genoeg alleen maar ongeduldiger maakte) en hij blokkeerde met strakke hand iedere site die hij maar enigszins verdacht vond ruiken en denk maar niet dat ik daar veel inspraak in had. Tot op een dag de strakke bak ineens geen connectie meer had met zijn onontbeerlijke beeldscherm… Einde oefening. Niet te repareren en rijp voor sloop. Dus harde schijf eruit gehaald, want die stuff gaat niemand een reedt aan en de rest verantwoord weggeknikkerd. Toedeloe.

Stiekem
Was het lekker om mijn oude beestje te verbinden met het stroomnet en jawel hij kwam snorrend tot leven.
Gewoon alsof hij een winterslaapje had gedaan. Verbinding maken met den wifi was ff zoeken voor mijn rollatorlaptop maar eenmaal op koers kon ook zijn geluk niet op.
We zijn weer setje.

Waarom word ik daar nou zo gelukkig van?

Omdat ik van ouwe dingen die ik al langere tijd bij me heb ga houden.
Ik krijg er een band mee. Zal psychologisch vast verklaarbaar zijn als iets uit mijn kindertijd, maar dat mag de pret niet drukken.
Laarzen worden keer op keer verzoold, die ene tas hangt met naald en draad aan elkaar en in een favoriete trui kan zomaar een opgelapt stukje zitten van wol die er bijna bij past.

Waarom dat goed voor je is.

Aha zowaar een moraal in dit verhaal. Nou die is niet echt hoogdravend hoor. Hoeft ook niet. Ik kan wel gaan kwelen over de verderfelijkheid van onze wegwerpmaatschappij, maar dat zou nergens op slaan, want ik kan weggooien als de beste, r├╝cksichtslos. Ik hou niet van chaos en rommel in mijn keet. Zal wel iets te maken hebben met mijn drukke hoofd, heb ik me laten vertellen.
Maar je bewust verknocht laten raken aan bepaalde zaken zijn goed voor je persoonlijkheid.

Wat?!…

Gekker moet het niet worden.
Toch is het zo. Tegen alle rede (en vaak mode) in je eigen ding behouden. Een uiting van persoonlijke voorkeur onbevlekt door mening of “mooi” van buitenaf.
Jij en je onding. Samen sta je sterk. Rotsjes in de branding. Een afgekloven teddybeer meeslepen is tenslotte ook geen optie meer als je zo goed als 50 bent. Maar dat is die liefde voor die gekoesterde oude meuk natuurlijk in wezen wel. Het zijn je oude teddyberen. En je persoonlijke revolutie tegen alles wat mooier, sneller, kekker en duurder moet om heden ten dage er goed voor de dag mee te komen.

Vintage

Klautewoord om spullen van vroeger voor belachelijke bedragen aan te smeren aan lui die m niet hebben gesnapt.
Vintage hoor je niet te kopen.
Vintage hoor je te hebben.  Zeldzame boegbeeldjes in je eigen galerij van spullen die je nooit weg hebt kunnen doen tot op de dag van vandaag.

Advertisements